(رستورانی است با ظاهر ساده. میزی در وسط. رومیزی ساده روی آن است. میز دیگری نیست اما همهمه دیگر مشتریان شنیده می شود. شیشه رستوران در ته صحنه پیداست. مردی با قامت بلند وارد شده و پشت میز می نشیند. ظاهر آراسته ندارد. خدمتکار وارد صحنه شده متوجه او شده و به طرفش می آید. بدش نمی آید مرد را به خاطر ظاهر بدش بیرون بیندازد ولی برخورد باید آرام باشد)
خدمتکار چی میل دارین آقا؟
مرد سلام
خدمتکار سلام. چه غذایی میل دارین؟
م اِ.. اِ...
خ پیتزای گوشت. پیتزای سبزیجات...
م من چیزی نمی خورم.
خ این امکان نداره. کسی که وارد اینجا می شه باید غذا بخوره.
م من اینو نمی دونستم.
خ حالا بهتره بدونین.
م تکلیف کسی که این قانونو ندونه چیه؟
خ یا باید غذا بخوره یا بره بیرون.
م به نظر شما این عدالته؟
خ منظورتون چیه؟
م منظورم اینه که شما باید قبل از اینکه وارد اینجا بشم منو از قوانین اینجا آگاه می کردیدن.
خ (تعجب زده) یعنی چه؟
م شما باید رو در رستوران می نوشتین که هر کی وارد بشه باید غذا بخوره.
خ شما دارین منو مسخره می کنین آقا؟
م من کاملا جدی هستم.
خ (انگار توطئه را فهمیده است) شما درست می فرمایید. از من خطایی سر زده که قابل بخشودن نیست. من همین الان تابلوی مورد نظر را نصب می کنم. نظرتون چیه که شما من رو ببخشین و الان خارج شده و بعد از نصب تابلو دوباره وارد رستوران بشین؟
م حرف شما کاملا متینه. من همین کارو می کنم. اصلا اگر شما این تابلو رو بچسبونین شاید نظر من هم عوض بشه و تو رستورانتون چیزی بخورم.
)خدمتکار بیرون می رود و پس از چند لحظه وارد می شود. تابلو را نچسبانده.)
م تابلو رو چسبوندین؟
خ بله.
م (به شیشه رستوران نگاه می کند.) دروغ می گین من چیزی نمی بینم.
خ (خسته از این بازی) آقای عزیز شما جدا دنبال دردسر میگردین !
م در قضاوتتون تندروی نکنید. من فقط می خوام وظاییفتونو بهتون یادآوری کنم.
خ سالهاست که مردم به این رستوران میان و تنها کاری که می کنن، غذا خوردنه.
م شاید اونها هم وظایفشونو فراموش کردن!
خ (هیجان از کشف جدید) شاید شما وظیفتونو فراموش کردین.
م چه وظیفه ای رو؟
خ اینکه مثل باقی مردم وظیفه تونو فراموش کنین.
م (می خندد. تسلیم شده.) ببینم پیتزای سبزیجاتتون که گوشت نداره ؟!
No comments:
Post a Comment